Τα κρεατάκια (αδενοειδείς εκβλαστήσεις) εκδηλώνονται κυρίως με επίμονο μπούκωμα της μύτης, ύπνο με ανοιχτό στόμα και καθημερινό ροχαλητό. Πρέπει να ανησυχήσετε άμεσα και να επισκεφθείτε παιδο-ΩΡΛ εάν το παιδί παρουσιάζει διακοπές αναπνοής στον ύπνο (άπνοιες), επαναλαμβανόμενες ωτίτιδες ή αν παρατηρήσετε μειωμένη ανταπόκριση στους ήχους.

Το υγρό πίσω από το τύμπανο (εκκριτική ωτίτιδα) προκαλεί προσωρινή βαρηκοΐα, με αποτέλεσμα το παιδί να ακούει τους ήχους παραμορφωμένους και χαμηλόφωνους. Επειδή η ανάπτυξη του λόγου βασίζεται στην ακριβή ακουστική μίμηση, η παρατεταμένη παρουσία υγρού στερεί από το παιδί τα σωστά ερεθίσματα, οδηγώντας σε καθυστέρηση λόγου ή λανθασμένη άρθρωση.

Δεν υπάρχει μία «σωστή» ηλικία. Αυτό που μετράει είναι πόσο επηρεάζουν το παιδί: αν ροχαλίζει και κάνει άπνοιες στον ύπνο, αν έχει συνέχεια ωτίτιδες ή υγρό στο αυτί που δεν φεύγει. Η υπερτροφία των αδενοειδών εκβλαστήσεων συμβαίνει μετά τα τρία έτη, οπότε οι επεμβάσεις γίνονται συνήθως από αυτή την ηλικία και μετά. 

Η οξεία ωτίτιδα συνοδεύεται σχεδόν πάντα από υψηλό πυρετό, έντονο κλάμα που επιδεινώνεται στην ξαπλωτή θέση και πρόσφατο κρυολόγημα με καταρροή. Αντίθετα, ο πόνος από την ανατολή των δοντιών προκαλεί έντονη σιελόρροια (σάλια), τάση του μωρού να δαγκώνει αντικείμενα και ήπια δέκατα, χωρίς αναπνευστικά συμπτώματα.

Όχι, το καθημερινό ροχαλητό στα παιδιά δεν είναι φυσιολογικό και απαιτεί ιατρική αξιολόγηση. Ενώ ένα παροδικό ροχαλητό κατά τη διάρκεια ενός κρυολογήματος είναι αναμενόμενο, το μόνιμο ροχαλητό υποδηλώνει ανατομική στένωση της αναπνευστικής οδού, η οποία οφείλεται συνήθως σε υπερτροφικά κρεατάκια ή μεγάλες αμυγδαλές.

Η παιδική ενδοσκόπηση πραγματοποιείται με τη χρήση εξαιρετικά λεπτών, εύκαμπτων οπτικών ινών ελάχιστων χιλιοστών, ειδικά σχεδιασμένων για την ανατομία των παιδιών. Η εξέταση είναι εντελώς ανώδυνη, διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα και παρουσιάζεται στο παιδί ως παιχνίδι («βλέπουμε τη μύτη στην τηλεόραση»), εξασφαλίζοντας τη συνεργασία του χωρίς τραυματικές εμπειρίες.